باشگاه نقد عکس دانشگاه هنر اصفهان

محبوبه کاظمی-ورودی88

به روایت یک شاهد عینی، روایت فردی است که به دوره های مختلف زمانی سفر کرده و نقاط سوأل برانگیز هر دوره را به تصویر کشیده است. شاهدی که خودش هم در صف مردمی که اطراف هر ماجرا قرار دارند قرار گرفته و به این  ترتیب شاید می خواهد برچیدمان هایش سندیت ببخشد.چیدمان هایی که هر کادر عکس را به مانند یک فیلم به تصویرآورده است. عکس هایی پر از بازیگران و سیاهی لشکران؛ لباس های متفاوتی که بازیگران در عکس ها دارند آن ها را از نظر زمانی از هم جدا کرده است، اما نوع لباس و پوشش یکسان راوی عکس ها است که صحنه ها را به زمان حال آورده و از گذشته صرف جدا کرده است، گویی این صحنه ها امروز هم اتفاق افتاده است.عکس ها با وجود نقطه مشترک معنایی پر از تفاوت و تنوع هستند، تنوع محیطی (رودخانه، منزل،هتل، میدان جنگ،...) و تفاوت محیط ها با توجه به نوع معماری دوره های مختلف زمانی و کشورهای مختلف نقش آفرینان اصلی عکس ها. تفاوت فرهنگ ها و تفاوت وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم و وجود اختلاف طبقاتی در تمامی دوره ها ی تاریخی این تصاویر مشاهده می شود. آنچه که ستودنی است در این مجموعه دقت و وسعت دید عکاس است در تصویر کردن مرگ های تراژیک و مرموز و به عبارتی و نحوی قتل ها. نحوه برخورد متفاوت با مرگ ها یا قتل ها به نسبت نوع شخصیت افراد اعم از شخص نظامی (کلنل سپاه) یا یک شاعر و نویسنده، و ضابطه مند بودن بررسی صحنه ها با توجه به اینکه تمامی صحنه ها با حضور عوامل نظامی مربوطه بررسی می گردیدند.در تمامی عکس ها ترس و وحشتی فراگیر به همراه حسی از کنجکاوی وجود دارد، حسی از کنجکاوی که حضور خود عکاس در تمامی صحنه ها به وجودآورده است. دست گذاشتن روی اشخاصی به خصوص و به کار گیری خوب بازیگران یک حس غم و اندوه مشترک را در کل فضای عکس و بیننده عکس ها ایجاد کرده است.بی آلایشی و سکوت و سادگی حاکم بر محیط های واقعه و رعایت تشریفات نظامی، نمادی است از اسارت و بندگی در مردم اطراف و حاشیه عکس ها و برگ برنده ای است برای نشان دادن نظام ارباب رأیتی و تصویرگری سلطه گری و ظلم و سلطنت طلبی. در تمامی عکس ها عوامل نظامی به نحوی دخیل هستند و اجساد تحت نظارت کامل عوامل نظام سلطه گری بودند و در نهایت وابستگان از حق عزاداری کمتری برخوردار بودند.