باشگاه نقد عکس دانشگاه هنر اصفهان

کلمه دومینو ریزش را به ذهن تبادر می سازد. البته ریزشی که حساب شده است و از زمان شروع تا پایان آن همراه با حس زیبایی و و لذت  و کنجکاوی است و پایان آن حس افسوس و درد.

عکس ها  نمایانگر ترس و وحشت و دلهره است . حسی از یک زندگی غیر عادی ، یا یک تجربه جدید و اتفاقی که معلوم نیست چیست اما روال  عادی زندگی را برهم زده است. عکس ها خبر از اتفاقی می دهند اما چه اتفاقی معلوم نیست. اتش سوزی و ویرانی، یا زلزله و یا جنگ، بیخانمانی؟...هر کدام از عکس ها واقعه ای را نشان می دهند.،که اصلا هم شبیه هم نیستند و نمی توان بین آن ها ارتباطی یافت. و از هر عکس  که می گذریم و به عکس دیگر که می رویم از خود می پرسیم حالا این عکس چه واقعه ای را می گوید؟ یک رشته منسجم در عکس ها نیست تا بتوان نتیجه گرفت که عکس ها نماینده چه واقعه ای هستند، اما آنچه خوب معلوم است این که عکاس به بررسی تاثیر آن واقعه بر لایه های مختلف جامعه پرداخته است. از کسی که در حال حساب و کتاب است و نگران و فرد دیگری که در کنارش به واکاوی یکسری تابلو می پردازد و سالن خالی است و این دو قصد فرار و یا جابجایی آن هم نه بدلخواه خود که از سر اجبار دارند. ویا کسی که در کنار جسدی ایستاده است که البته این عکس نشان نمی دهد که اتفاقی رخ داده است و با در نظر گرفتن آن در کل مجموعه می توان گفت که شاید این هم از نتایج آن اتفاق نامشخص است. و یا کسی که پشت ماشین وانتی نشسته و پیداست که آن را پناهگاه خود قرار داده است.

هرچه هست عکس ها نماینده یک اتفاق در زمان نزدیک ما و در همین زمان هستند این را از نشانه هایی که در عکس ها هست می توان فهمید.(عروسک باربی روی کیف مدرسه دختر بچه، یا تابلوهای عکس درون کافی شاپ، یا کتابهای درون قفسه کتاب، و مسلما نوع پوشش آدمهای درون عکس ها)

اتفاقات درون عکس ها در مکان ها و زمان های مختلف افتاده اند که نشانگر واقعه ای همه گیر و بزرگ است.

اما در کل عکس ها ارتباطی با هم ندرند و هر عکس موضوعی مختص به خود دارد و حتی عکس ها را در مجموعه های دیگری با موضوعاتی بسیار متفاوت تر هم می توان جای داد.

لینک عکس های مجموعه "دومینو" :

http://silkroadartgallery.com/?ali-and-ramyar