نسرین ماهر-ورودی88

در هنر انتزاعی هدف بازنمود اشیا و رخدادهای قابل شناخت نیست. بلکه بالعکس روی گرداندن از تقلید طبیعت یا شبیه‌سازی آن است.

به طور کلی طبیعت انتزاعی احساس، مجرد بودن و یگانگی و بازگشت به ذات را تداعی می‌کند.آنجا که حس خسته از پیچیدگی‌ها و سرسختی‌ها و فشردگی‌هاست، به دنبال شکستن فرم‌ها و نفود به درون آن‌هاست تا به واقعیت پنهان درون برسد.یکی از عکاسان مشهور این سبک فرنکو فونتاناست.

‌فرانکو فونتانا، 1933 در مدتای ایتالیا متولد شد. در 1968، یعنی زمانی که عکاسی او هفت ساله شده بود، اولن نمایشگاه انفرادی‌اش را در شهر مادری‌اش، تجربه کرد. و دو سال بعد اولین کتابش را با عکس‌هایی از همان شهر منتشر نمود. منظره‌ها رنگی فونتانا بی‌شک سهم اصلی را در شهرت یافتن وی ایفا می‌کنند. وی نگاه خلاقش را به منظره از همان دهه‌های 60 و 70 پی گرفت.

فرانکو فونتانا را باید از وارثین عکاسی مدرن دانست. دسته‌ای که سعی در ادامه راهی  داشتند که پس از هری کالاهان برای نسل تازه، تقریبا مسدود می‌نمود: نگاه تازه به عکاسی مستقیم و نوآوری با استفاده از پتانسیل‌های مختلف عکاسی رنگی .

در همه عکس‌های فونتانا یک خصوصیت یکسان وجود دارد آن هم اغراق در استفاده از رنگ است که نتیجه‌اش می‌تواند به تصویر کشیدن واقعیت پنهان نهفته در هر شیء معمولی باشد.

در درون ویزور او و به لطف دستکاری‌های استادانه‌اش، ساده‌ترین‌ها می‌توانستند  فراواقعی جلوه کنند، نوعی چالش با سنت عکاسی صریح که در عین حال می‌توانست ادامه آن نیز تلقی شود.

ترکیب‌بندی عکس‌های او پیچیده نیستند، بالعکس بسیار ساده و در بیشتر مواقع  افقی هستند. که احساسی از آرامش را القا می‌کنند. در عکس‌های فونتانا رنگ جلوه‌ای خیره‌کننده دارد. رنگ‌ها در اوج غنای خود ظاهر می‌شوند و در کنار دیگر رنگ‌ها به زیبایی و درخشندگی خود و رنگ مجاور می‌رسند. تصاویر از عناصر بسیار کم و حداقل تشکیل شده‌اند و عکاس بازی هوشمندانه ای با سطوح کرده است . درنگاه اول به عکس‌های تپه‌ها و مزارع، فقط  سطح‌های بزرگی از رنگ دیده می‌شوند اما با تامل بیشتر در عکس‌ها به واقعیت پی می‌بریم. عکس‌ها فاقد هرگونه عنصر اضافه هستند. عکس‌ها حس بی‌نهایت بودن و بی‌پایان بودن را القا می‌کنند و این حس که دوست داریم همیشه در چنین جایی بمانیم وبودن در چنین فضایی مانند خوابی است که نمی خواهیم هیچ گاه  از ان بیدار شویم .

عکس‌ها خصلت پیچیدگی و رمزآلوده‌بودن طبیعت را از ان گرفته‌اند و گونه‌ای احساس تمجید از زیبایی‌های طبیعت در آن‌ها دیده می‌شود.