باشگاه نقد عکس دانشگاه هنر اصفهان

عنوان نمایشگاه عکس علی ناجیان و رامیار منوچهرزاده، که ابتدا در پوستر مربوط به نمایشگاه تصویر یک دست بسیار بزرگ را می بینیم که می تواند نماد قدرت و حس نابود کردن را داشته باشد. مثل وقوع جنگ های گذشته بر سر قدرت. تلنگر انگشت دست به یکی از واگن های قطار در حال حرکت روی پل باعث جدایی، سقوط و در نهایت نابودی واگن ها شده. درست مانند بازی دومینو که فقط کافیست تکانی کوچک به اولین قطعه وارد شود، دیگر همه ی قطعه ها بدون توقف و با سرعت فرو می ریزند. این می تواند تصویری از زندگی ما باشد. فقط کافیست پایه ای از زندگی بلنگد! آن وقت است که دیگر نمی توان اتفاق های بعدی را پیش بینی کرد و جلوی آن ها را گرفت.باید به ناچار منتظر عواقب بعدی بود. نهایتاً پوستر به خوبی مفهوم "دومینو" و نابودی را بیان می کند و به نظر من بیشتر از مجموعه به این عنوان نزدیک است.

اما عکس ها؛ مجموعه متشکل از 10 عکس رنگی قطع مربع که به روایت خودشان تصاویری از ترس ها و تجربه های گذشته است که انسان در آینده نیز از لمس دوباره ی آن ها مصون نیست. عکس ها انسان هایی چیدمان شده در موقعیت هایی را نشان می دهند که شاید بعضی از ما آن ها را تجربه کرده یا حداقل در اطرافمان گهگاه دیده باشیم و بی توجه از کنارش گذشته باشیم. مثل عکس خانواده ای با لباس های سیاه عذا، همینطورعکسی که زندگی چند نفر در ماشین را به تصویر کشیده، و یا تجربه از دست دادن عزیزی برای همیشه در زندگی، همچنین تماشای خانه ای خرابه و عاری از سکونت از پشت پنجره.

اما به نظرم بعضی عکس ها از ایده کلی مجموعه دور شده و حتی فهمیدن مفهوم آن ها نیز حداقل برای من دشوار است، چه برسد به ربط دادنشان به بقیه عکس ها. مثل عکس آن سه مرد در اتاقی با دیوارهای آبی رنگ. یا عکسی که از یک زن و سه مرد دیگر در یک اتاق به ظاهر بایگانی گرفته شده با آن موقعیت و نگاه ها و به هم ریختگی کاغذ ها روی زمین. نمی فهمم چه چیزی در این ها می تواند نشانگر ترس باشد.

ولی جدا از این پراکندگی ها و نامفهومی ها بعضی از عکس های این مجموعه تلنگر خوبی بود برای یادآوری فراموش شده های زندگی. یا اتفاق هایی که شاید برای بعضی هایمان هنوز نیافتاده ولی به هیچ وجه نمی توان آینده را تضمین کرد. مثل شروع دوباره جنگی ویرانگر که صاحبان قدرت به راه می اندازند. جنگی که هیچ تجربه یا حتی تصوری از آن نداریم. به راحتی و با ظلم تمام آن را مانند بازی وارد زندگی آدم ها کرده و همه چیز را نابود می کنند. و از آن پس انسان ها می شوند عروسک های خیمه شب بازی آن ها. بدون هیچ انگیزه و اختیاری.

در آخر باید بگویم با دیدن این مجموعه لحظه ای ترسیدم که واقعا نکند این موقعیت ها در آینده دوباره اتفاق بیافتند... زندگی است دیگر، غیر قابل پیش بینی!

لینک عکس های مجموعه "دومینو" :

http://silkroadartgallery.com/?ali-and-ramyar