باشگاه نقد عکس دانشگاه هنر اصفهان

مریم موسوی-ورودی89

دومینو یعنی تکرار یک اتفاق. بارها و بارها قرار است اتفاقی را تجربه کنیم که به واسطه اولین تجربه تا زمانی نامعلوم تکرار میشود. اتفاقی است که وقتی شروع شود هیچکس نمی تواند در توقفش دخالتی کند مگر برای فروپاشی بازی؛ پس همگی بنا به جبر روزگار باید به آن تن دهند و خود را با شرایط وفق دهند.

 در پوستر نمایشگاه دستی عظیم الجثه قطار در حال حرکت را متوقف کرده و باعث شده از مسیر اصلی خود خارج شود در نهایت هم به پایین سقوط کند. دستی شبیه دستی که اولین ضربه را به اولین قطعه دومینو میزند. دستی که به قول دو عکاس قصد "توقف هراس آینده هنوز نرسیده" را دارد و البته در نهایت "روزی، جایی چون آوار بر سر ما میریزد." این پوستر به نظرم نقطه قوت مجموعه حساب میشود و از لحاظ بیان مفاهیم گنجانده شده در بیانیه و خود نام مجموعه موفق تر از عکسها عمل کرده است.

نمایشگاه شامل 10 عکس صحنه آرایی شده با قطع مربع میباشد که 7عدد از آنها فضای داخلی و 3تای آنها خارجی هستند. کلیت عکسها همانطور که در بیانیه نوشته شده است بازآفرینی حال و هوای روزهای جنگ و اتفاقاتی که در این دوران می افتاد است با این تفاوت که با نشان دادن عناصر امروزی در عکسها متوجه میشویم این اتفاقات متعلق به زمان حال است و "این هراس تکرار اتفاقات گذشته" که دو عکاس به آن اشاره کردند را نتیجه میگیریم.

خاصیت عکسهای چیدمان و صحنه آرایی شده تصاویری پر از جزئیات و داستانهای ریز و درشت است که برای پی بردن اش باید زمانی را صرف تخیل و داستان سرایی کرد. بیشتر عکسها حامل روایتی داستانی هستند و با دیدنشان به داستانی که درون عکس تصویر کشیده شده پی میبریم و شروع میکنیم به شرح و بسط دادن آنچه از عکس میفهمیم، عکسهای دیگری هم هستند که روایت گنگ و نامفهومی دارند به طوریکه هم ارتباطشان را با بقیه مجموعه از دست داده اند هم با بیننده؛ مثل عکسی که دو نفر در حال صحبت در اتاقی مانند بایگانی هستند یا سه پیرمردی که در اتاق آبی هستند. فکر میکنم کنار هم قرار دادن این ده عکس در قالب مجموعه قدرت بیانی کمتری نسبت به تک تک عکسها دارند و دلیلش هم شاید نداشتن انسجام قوی و پراکندگی گسترده میان عکسهاست.